//
you're reading...
αναδημοσιευσεις, μεταφράσεις

Για τις εργατικές εξεγέρσεις την Κίνα

80,000,000_Chinese_Communists_who_inhabit_thousands_of_square_miles_of_Northern_China_and_are_ruled,_in_spite_of_the..._-_NARA_-_196234

Εισαγωγή-μετάφραση A ruthless critique

Μεταφράζουμε και δημοσιεύουμε ένα κείμενο για την μεγαλύτερη απεργία στην Κίνα το 2010, που ήταν και η αρχή του λεγόμενου απεργιακού κύματος της Κίνας του 2010. Αυτό το κύμα ανάγκασε την Κίνα να μεταβάλει ελαφρά την εργασικαή της νομοθεσία προς το καλύτερο, και έδειξε την σημασία της δυναμικής των εργατικών αγώνων εντός του κεφαλαίου. Επιπρόσθετα η κατάσταση γενικότερα στην Κίνα δείχνει το πως το κράτος, οι θεσμοί του και τα σωματεία, ακόμα και αν δεν λειτουργούν άμεσα και συνειδητά σε συνεργασία, τελικά συγκροτούνται ως μηχανισμοί πειθάρχησης και διαχείρισης της εργασίας γύρω από την επιβεβαίωση της εργατικής ταυτότητας είτε αυτά είναι “πουλημένα”, όπως στην Κίνα, είτε πιό επαναστατικά: εργάτης είναι αυτός που πρέπει να δουλεύει, το μεγαλύτερο έγκλημα, πρωταρχικά για το συνδικάτο ήταν ότι οι εργάτες αρνούνταν να δουλέψουν, ως εργάτες ώς υποκατηγορία ενός ατομικού αρχικά, και του κοινωνικού κεφαλαίου σε τελική ανάλυση. Παρόλα αυτά η δυναμικότητα των Κινέζων εργατών προκάλεσε ρήγματα στο απόλυτο καταφύγιο του παγκόσμιου κεφαλαίου και ρήξης στον εξουσιαστικό μηχανισμό του καπιταλιστικού Κινεζικού κράτους. Το κείμενο είναι από το αμερικανικό αριστερό περιοδικό jacobin.

Για χρόνια μια συμμαχία μεταξύ του κεφαλαίου και των κατώτερων αξιωματούχων του κινεζικού καθεστώτος σήμαινε πως οι απεργίες αντιμετωπίζονταν είτε με ωμή βία είτε με ένα σύστημα διαμεσολαβητών αξιωματούχων και συνδικάτων που σαν αποκλειστικό σκοπό είχαν την επαναφορά της παραγωγής ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα για τους εργάτες. Αλλά από το 2010, Η κεντρική κινεζική κυβέρνηση και η τοπική κυβέρνηση της Guangdong όχι μόνο έψαχνα ένα νέο μοντέλο συσσώρευσης στο δέλτα του Μαργαριταρένιου ποταμού αλλά ήταν έτοιμες να συμμαχήσουν έμμεσα με εξεγερμένους εργάτες για να το πετύχουν αυτό.

Μια τέτοια συμμαχία όσο προσωρινή υπ όρους και αν ήταν, ξεκίνησε κατα τη διάρκεια της απεργίας στο εργοστάσιο Nanhai Honda που τελικά επέτρεψε στους απεργούς να κερδίσουν οικονομικά οφέλη και να σχηματίσουν πολικά αιτήματα. Σε μεγάλο βαθμό χάρη σε αυτό μικρό πολιτικό άνοιγμα, το κύμα πορειών και απεργειών του 2010 είχε μερικά ιδιαίτερα και περίεργα χαρακτηριστικά(αν όχι απρόβλεπτα) κυριότερα, ότι τα αιτήματα ήταν επιθετικά και όχι αμυντικά. Παρόλα αυτά, αν και οι εργάτες της Honda κέρδισαν σημαντικά οικονομικά οφέλη, το κράτος και τα συνδηκάτα σε πολα τα επίπεδα έμειναν εχθρικά ως προς την ανάπτυξη ενός πραγματικά αυτόνομου συνδικαλιστικού κινήματος. Αν και οικονομικά οφέλη υπήρξαν για τους εργάτες από το κύμα απεργειών του 2010, η απογοήτευση των εργαζομένων από τα επίσημα σωματεία παραμένει.

Η σύγκρουση στη Honda

Το σύστημα παραγωγής της Honda στην Κίνα από πλευράς ιδιοκτησίας είναι αρκετά μπερδεμένο. Η πιό σημαντική εταιρία είναι η Guangzhou Honda, που κατέχει το 50–50 μαζί με την κρατική Guangzhou Automobile Group Corporation, όπου παράγεται και η πλειοψηφία των αυτοκινήτων. Επιπρόσθετα, άλλες μονάδες συναρμολόγησης είναι η Honda Automobile, που παράγει για τις ξένες αγορές,και η κοινοπραξία Dongfeng Honda που βρίσκεται στο Wuhan.

Τα εργοστάσια αυτά, λαμβάνουν ανταλλακτικά από διάφορους κατασκευαστές, μεταξύ των οποίων και η πλήρος Ιαπωνική στην ιδιοκτησία Nanhai Honda. Ξεκίνησε τη παραγωγή το 2007 με αρχική επένδυση $98 εκατομμύρια, η συγκεκριμένη μονάδα ήταν το τέταρτο πλήρως αυτοματοποιημένο εργοστάσιο της Honda στο Κόσμο. Επιπλέον αυτά τα εργοστάσια παράγουν άξονες κίνησης και μπίλιες για κινητήρες. Σε κάποιο βαθμό η Honda πίστευε ότι η διακοπή της παραγωγής ήταν αδύνατη στην αυταρχική Κίνα, το εργοστάσιο Nanhai ήταν σταθερός και σημαντικότατος τροφοδότης της επιχείρησης σε όλη την Κίνα. Με το να έχει πηγή ανταλλακτικών εντός της Κίνας, η Honda πίστευε ότι θα εξοικονομούσε χρόνο και κόστος σε εργατική δύναμη, αντί να τα φέρνει από την Ιαπωνία και την Νότα Ασία. Σε μεγάλο βαθμό καθώς η παραγωγή οχημάτων αποτελεί κομβικό κομμάτι της οικονομίας η κυβέρνηση διατηρεί καλές σχέσεις με τον τομέα αυτό. Ως αποτέλεσμα αυτού σε όλα τα εργοστάσια και τις μονάδες συναρμολόγησης η κυβέρνηση εγκατέστησε συνδικάτα. Το συνδικάτο της Guangzhou Honda έχει δεχτεί πολλές φορές τις επευφημίες της κυβέρνησης για την καλή του δουλειά και φιλοξενεί επισκέπτες από συνδικάτα του εξωτερικού.

Αλλά υπάρχουν αυστηρότατα όρια για το τι μπορεί να κάνει ακόμα και αυτό το κρατικό συνδικάτο για τους εργαζόμενους του. Κατά τη διάρκεια ενός γεύματος το Δεκέμβριο 2008 μεταξύ του προεδρείου των συνδικάτων της Guangzhou Honda και επισκεπτών συνδικαλιστών από τις ΗΠΑ η κουβέντα ήρθε στην διεθνή συνεργασία μεταξύ συνδικάτων. Ο επικεφαλής του κινεζικού συνδικάτου είπε ότι είχε επισκεφθεί την Ιαπωνία στο παρελθόν για να συζητήσει ζητήματα συνεργασίας με εκεί συνδικαλιστές και ένοιωθε ότι έχουν πολλά κοινά

Αναφερόμενος στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αμερικάνικές αυτοκινητοβιομηχανίες αστειεύτηκε με τον Ιάπωνα ομόλογο του και είπε “έχουμε ένα δυνατό συνδικάτο σαν το δικό σας, αλλά δεν θέλουμε να είμαστε πολλοί δυνατοί, κοίτα που έφτασαν με αυτό το τρόπο οι αυτοκινητοβιομηχανίες στις ΗΠΑ!” Για την ακρίβεια,αυτή η αδυναμία του συνδικάτου στην Κίνα έκανε δυνατό για τους Κινέζους εργάτες να ακουστούν και να πάνε σε απεργία, με αποτέλεσμα όχι μόνο στο Nanhai αλλά όλη η δραστηριότητα της Honda στην Κίνα να κλείσει.

Αν και οι εργάτες της περιοχής ήταν από καιρό δυσαρεστημένοι με τους μισθούς τους και τις συνθήκες εργασίας, και είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο απεργίας, δεν ήξεραν, δεν είχαν ιδέα ότι ο Tan Guocheng θα ξεκινούσε απεργία όταν το έκανε. Μια εβδομάδα πριν την απεργία,ο Tan συναντήθηκε με άλλους 15 από τον τομέα του εργοστασίου στον οποίο δούλευε, πριν από αυτό όπως είπε είχε απλά «χαλαρές συζητήσεις μαζί τους για τις συνθήκες στη δουλειά». Ένας εργάτης από αυτό το τμήμα είπε ότι η ιδέα είχε συζητηθεί αλλά κανένας δεν ήθελε να βγει μπροστά.Σε ξεχωριστές συνεντέυξεις αργότερα, εργάτες από αλλά τμήματα επιβεβαίωσαν ότι δεν είχαν ακούσει τίποτα για την απεργία μέχρι που έγινε. Αλλά σύμφωνα με τον Tan ,πάνω από 20 άτομα, οι περισσότεροι από το Hunan, ήθελαν να συμμετάσχουν στο σχέδιο, με το που τέθηκε σε εφαρμογή.

Το πρωί στις 17 Μαϊου, καθώς η παραγωγή ξεκινούσε κλασσικά στις 7:50,ο Tan πάτησε το κουμπί έκτακτης ανάγκης και οι δύο γραμμές παραγωγής του εργοστασίου έσβησαν.Ο Tan και ο συνδιοργανωτής της απεργίας Xiao άρχισαν να φωνάζουν στις γραμμές παραγωγής «Με τόσο χαμηλούς μισθούς, δεν δουλεύουμε». Για τους περισσότερους από τους 2000 εργάτες, αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουγαν κάτι για απεργία. Ακόμα και ένας εργάτης που ήταν στην συνέλευση των εργαζομένων και είχε ακούσει κάτι για απεργία, πιάστηκε προ εκπλήξεως: “δεν ήξερα ότι θα γίνει απεργία τόσο σύντομα…δεν ήμουν εκεί όταν έγινε η απεργία γιατί πήγα στο μπάνιο. Όταν τελείωσα από το μπάνιο βγήκα και δεν υπήρχε κανείς. Κάθισα εκεί και απλά κοιτούσα «Πως και δεν δουλεύει κανένας; αναρωτιόμουν ”,καθώς οι εργάτες από το τμήμα συναρμολόγησης έβγαιναν προς τα έξω, φώναζαν στους υπολοίπους εργαζόμενους από τα άλλα τμήματα να σταματήσουν να δουλεύουν και να συμμετάσχουν και αυτοί στην απεργία.Αρχικά έλαβαν μια κάπως ψυχρή αντιμετώπιση από του άλλους εργάτες και κατέληξαν να είναι απλά 50 άτομα που κάθονται μπροστά στο εργοτάξιο.

Αλλά λόγω του κομβικού ρόλου της γραμμής συναρμολόγησης στην παραγωγή οι άλλες γραμμές έκλεισαν σε λίγες ώρες. Μέχρι το απόγευμα η διοίκηση είχε στήσει κουτιά προτάσεων σε όλο το εργοστάσιο, και υποσχέθηκε ότι θα σκεφτεί πολύ σοβαρά τα αιτήματα τους και θα απαντήσει εντός ημερών, ενώ τους παρακάλεσε να επιστρέψουν στην παραγωγή. Πιθανότατα λόγω του μικρού τους αριθμού οι απεργοί υποχώρησαν και η παραγωγή ξεκίνησε την ίδια μέρα το απόγευμα. Στις 20 του ίδιου μήνα, η διοίκηση, κυβερνητικοί υπάλληλοι και εκπρόσωποι των εργατών ξεκίνησα διαπραγματεύσεις. Σε αυτό το σημείο, η μοναδική απαίτηση των εργατών ήταν η άνοδος των μισθών κατά 800 γουάν. Στο μεταξύ οι εργάτες είχαν επιστρέψει στις εργασίες τους αν και η παραγωγή αυτές τις μέρες ήταν πολύ χαμηλή.

Την επόμενη μέρα οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν και η απεργία συνεχίστηκε.Κατά το Σαββατοκύριακο οι εργάτες συνέχισαν τις παραστάσεις διαμαρτυρίας και ο αριθμός τους μεγάλωσε στους 300. Τότε στις 22, η διοίκηση ανακοίνωσε ότι ο Tan και ο Xiao,οι δύο εργάτες που ξεκίνησαν την απεργία, απολύονται. Αλλά τελικά αυτή η προσπάθεια καταστολής απλά γύρισε μπούμερανγκ καθώς την επόμενη μέρα ο αριθμός των απεργών διπλασιάστηκε. Τώρα πλέον, οι εργάτες ανησυχώντας για την διαβίωση τους, με χειρουργικές μάσκες συνέχισαν να κρατούν τις γραμμές τους στο εργοστάσιο. Κατά την διαδικασία αυτή το συνδικάτο του εργοστασίου, είχε μια αμφιταλαντευόμενη κίνηση μεταξύ επιθετικότητας και απάθειας. Οι εργάτες διαμαρτύρονταν ότι κατά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων οι εκπρόσωποι του συνδικάτου είχαν εντελώς παθητική στάση και ότι δεν έλεγαν τίποτα παρά κοιτούσαν τη διαδικασία.Όταν τελικά η απεργία ξεκίνησε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων από το συνδικάτων και το τοπικό κυβερνητικό τμήμα εργασίας και απασχόλησης ήρθαν στο εργοστάσιο.

Χωρίς να αφήσουν καμία αμφιβολία για το σε πια μεριά της σύγκρουσης είναι, ο εκπρόσωπος του συνδικάτου ανακοίνωσε ότι «οι εμπειρογνώμονες δεν βρήκαν νομικές παραβάσεις στο εργοστάσιο». Ένας εργάτης που είχε επιλεγεί ως αντιπρόσωπος ήταν πολύ δυσαρεστημένος με τη στάση του επικεφαλής του συνδικάτου, Wu Youhe, στο πρώτο γύρω των διαπραγματεύσεων: «[Ο επικεφαλής του συνδικάτου]κάλεσε έναν δικηγόρο[στον πρώτο γύρο των διαπραγματεύσεων].Ο δικηγόρος είπε ότι η απεργία είναι παράνομη. Αυτός [ο επικεφαλής του συνδικάτου] δεν είχε καμιά θέση στο ζήτημα ούτε πρότεινε κάτι, απλά κοιτούσε χωρίς να παίρνει καμία απόφαση. Πάντα ρωτούσε τον γενικό διευθυντή τι να κάνει. Στην τελική ήταν επικεφαλής του συνδικάτου και τυπικά τουλάχιστον δεν ελέγχονταν από τον διευθυντή. Αυτός όμως ότι και να έκανε ρωτούσε πρώτα αυτόν και τον βοηθούσε να απαντά σε ότι και να λέγαμε.»

Στις 24 Μαϊου, αντιπρόσωποι των εργατών δέχτηκαν να επανέλθουν σε διαπραγματεύσεις με τον επικεφαλής της εταιρίας. Ενεργώντας πάλι ως ενδιάμεσος το συνδικάτο προσπάθησε να πείσει τους απεργούς να δεχτούν προσφορά αύξησης 55 γουαν υπό τη μορφή τροφίμων, κάτι πολύ μακρινό από τα 800 γουάν που ζητούσαν αυτοί. Η αναποτελεσματικότητα του ήταν εμφανής πλέον και ένας απεργός σχολίασε ότι, “Το συνδικάτο είπε ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα μας και ότι μας στηρίζει, ότι μπορούμε να τους δώσουμε ότι αιτήματα θέλουμε και θα τα μεταβιβάσουν στη διοίκηση , αλλά δεν έκαναν το παραμικρό .”Οι εργάτες αρνήθηκαν την πρόταση της διοίκησης και η κατάσταση κλιμακώθηκε. Στις 25 Μαϊου, όταν όλα τα εργοστάσια της Honda στην Κίνα έκλεισαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Υπολογίζοντας σε ένα καλά πειθαρχημένο προλεταριάτο, η Honda είχε μόνο ένα εργοστάσιο ανταλλακτικών στη Κίνα και όλες οι άλλες 4 μονάδες της εξαρτιούνται από το Nanhai. Η συνολικές απώλειες από τα 4 κλειστά εργοστάσια υπολογίζονται σε 240εκ, γουάν.

Η διοίκηση τελικά ήρθε με μια νέα πρόταση στις 26 Μαϊου. Η πρόταση περιελάμβανε την αύξηση του μισθού κατα200 γουάν για τους τακτικούς εργάτες, αύξηση 155 γουάν σε τρόφιμα , και αύξηση 477 για όσους είναι δόκιμοι στο εργοστάσιο για πάνω από 3 μήνες. Οι εργάτες απέρριψαν και αυτή την πρόταση και η απεργία συνεχίστηκε. Σε αυτό το σημείο οι εργάτες σχηματοποίησαν τα αιτήματα τους. Σε αντίθεση με πριν δεν απαιτούσαν μόνο την αύξηση των 800 γουάν αλλά την επαναπρόσληψη των απολυμένων, να μην υπάρχουν αντίποινα στους απεργούς και να αναδιοργανωθεί το συνδικάτο(chongzheng). Σύμφωνα με μερικούς απεργούς το αίτημα για αναδιοργάνωση του σωματείου προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι οι εργάτες είδαν ότι στις διαπραγματεύσεις δεν εκπροσωπούνταν τα συμφέροντα τους.

Με τις οικονομικές απώλειες να αυξάνονται η διοίκηση έκανε τα πάντα να σπάσει την ενότητα των εργατών καθώς ήταν απελπισμένη. Η πιό άμεση επίθεση έγινε στις 28 Μαϊου, όπου οι manager της εταιρίας αποπειράθηκαν να «υποχρεώσουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν έγγραφα ότι δεν θα ξαναοργανώσουν, μετάσχουν ή ηγηθούν απεργιών”. Αυτή η τακτική πάντως γύρισε επίσης μπούμερανγκ καθώς κανένας δεν το υπέγραψε. Μια ομάδα από γυναίκες εργάτριες είπε ότι «κανένας δεν κούνησε το χέρι του να υπογράψει, όλη με το που είδαν το χαρτί το πέταξαν” ενώ ένας άλλος εργάτης είπε ότι «δεν φοβόμασταν τα αντίποινα της διοίκησης, αν ήθελαν να μας απολύσουν θα έπρεπε να μας απολύσουν όλους»

Η απεργία έμπαινε σε αποφασιστικό στάδιο. Ως η μεγαλύτερη απεργία στην Κίνα από την εποχή της μεταρρύθμισης , η κατάσταση είχε μετατραπεί σε πολιτική κρίση για το τοπικό κρατίδιο. Παρά τις τεράστιες οικονομικές απώλειες τα γεγονότα στις 31 Μαΐου εξέπληξαν τους πάντες.

Το συνδικάτο ως απεργοσπαστικός μηχανισμός.

Όταν οι εργάτες ήρθαν στο εργοστάσιο το πρωί ενημερώθηκαν ότι κάθε τμήμα θα διοργανώσει μικρές συνελεύσεις και συζητήσεις για την επίλυση του ζητήματος της απεργίας και την περαιτέρω εξέλιξη της. Καθώς περίμεναν σε διάφορα δωμάτια οι εργάτες είδαν ότι μαύρα Βαν πάρκαραν μπροστά από το εργοστάσιο. Τα οχήματα ήταν γεμάτα με άντρες με κίτρινα κράνη και με σήμα στα μπλουζάκια τους, “Ομοσπονδία συνδικάτων και σωματείων Shishan Township” που είναι η ομοσπονδία που είναι άμεσα προϊστάμενη από το κλαδικό συνδικάτο της εταιρίας.

Λίγο μετά, οι εργάτες της γραμμής συναρμολόγησης που ήταν κομβικής σημασίας για την επανεκκίνηση της γραμμής παραγωγής συναντήθηκαν με τη διοίκηση για να συζητήσουν νέους μισθούς. Αν και ήταν ακόμα δυσαρεστημένοι με τη πρόταση, πιέστηκαν αρκετά να επιστρέψουν στη γραμμή παραγωγής. Υπήρχαν δείγματα ότι η ενότητα των εργατών είχε αρχίσει να ραγίζει καθώς μερικοί είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στη γραμμή παραγωγής. Μέλη του σωματείου διασκορπίστηκαν στο εργοστάσιο και προσπαθούσαν να πείσουν τους εργάτες να επιστρέψουν στη γραμμή παραγωγής. Όταν οι εργάτες της γραμμής συνομολόγησης άρχισαν να κατευθύνονται προς την έξοδο του εργοστασίου όπου και διαδήλωναν τις περασμένες 2 εβδομάδες, ξεκίνησε αντιπαράθεση με τα μέλη του σωματείου. Όπως επιβεβαιώνεται από πολλαπλές πηγές τα μέλη του σωματίου άρχισαν να βιντεοσκοπούν τους απεργούς και να απαιτούν να γυρίσουν μέσα και να ξεκινήσουν την παραγωγή.

Η ένταση ανέβηκε και σύντομα ξεκίνησε μάχη μεταξύ των μελών του σωματείου και των εργατών κατά την οποία πολλοί εργάτες χτυπήθηκαν από το σωματείο.Αυτό εξαγρίωσε τους εργάτες και η απεργία που φαινόταν να χάνει ένταση, ξαναζωντάνεψε. Οι εργάτες που είχαν ξαναπάει στη γραμμή παραγωγής μόλις έμαθαν τα νέα για το βίαιο περιστατικό αμέσως παράτησαν τη δουλειά και έτρεξαν μπροστά στο εργοστάσιο, ένα μεγάλο πλήθος γρήγορα σχηματίστηκε.Μετά από λίγο ξεκίνησε ακόμα μια μάχη και τα μέλη του σωματείου ήταν ακόμα πιο βίαια, πολλοί εργάτες τραυματίστηκαν ελαφρά, το πλήθος μεγάλωνε και τελικά υποχώρησαν πίσω στα Βαν και αρνούνταν να βγουν έξω. Σε αυτό το σημείο, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι τα πράγματα έχουν παρατραβήξει και αποφάσισε να διευθετήσει την κατάσταση. Έστειλε ΜΑΤ αν και ποτέ τελικά δεν ενεπλάκησαν με τους εργάτες.Οι αρχές επίσης έκλεισαν το δρόμο προς το εργοστάσιο και κανένας δεν επιτρεπόταν να εισέλθει. Παρά το γεγονός ότι αξιωματούχοι της κυβέρνησης είχαν στηρίξει την υπόθεση μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας, ήταν προφανώς αντίθετοι με το να γίνει πιο βίαιη η κατάσταση ή να φύγει η απεργία από το εργοστάσιο και να εξαπλωθεί έξω.

Είναι σίγουρο ότι οι πιο πολλοί από τους απεργοσπάστες δεν ήταν καν μέλη του σωματείου. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησαν πολλοί εργαζόμενοι ήταν ότι η ομοσπονδία, με μόνο μερικά πληρωμένα μέλη ανά εργοστάσιο, ήταν περίεργο που κατάφερε να στρατολογήσει τόσους πολλούς από τα κλαδικά συνδικάτα. Άλλοι εργάτες δήλωσαν ότι πολλοί από τους απεργοσπάστες είχαν σκουλαρίκια και τατουάζ κάτι περίεργο και ασυνήθιστο για μέλη του σωματείου.Αν όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν ήταν υπάλληλοί του σωματείου είναι σίγουρο ότι η ομοσπονδία σωματείων βρίσκονταν πίσω από αυτή την δράση, κάτι που έγινε σαφές και από ένα γράμμα ενός από τους εργάτες μετά. Ένας εργάτης από το τμήμα συναρμολόγησης μετά έγραψε: “Φυσικά και ήταν ιδέα και δράση του σωματείου, ποιος άλλος θα μπορούσε να έχει τόσο χαζή ιδέα, μόνο τα κινεζικά συνδικάτα σκέφτονται έτσι” .Παρόλα αυτά είναι ακόμα ασαφές το αν το σωματείο δρούσε εκ μέρους της κυβέρνησης ή δρούσε ανεξάρτητα και σε πιο βαθμό.

Όταν οι εργαζόμενοι έλαβαν μια ανοιχτή επιστολή από την ομοσπονδία συνδικάτων Shishan Township την επόμενη μέρα, οι τοπικοί ηγέτες των συνδικάτων ζητούσαν μια χλιαρή συγγνώμη και δεν ανέφεραν τίποτα για τη βία και όσα είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα, ούτε προσπαθούσαν να αρνηθούν ότι είχαν οργανώσει απεργοσπάστες:

«Χθες η συνδικαλιστική ένωση συμμετείχε σε συνομιλίες διαμεσολάβησης μεταξύ των εργαζομένων και της διοίκησης της Honda. Επειδή ένα μέρος των υπαλλήλων της Honda αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην εργασία τους, η παραγωγή του εργοστασίου είχε περιοριστεί σημαντικά. Κατά τη διαδικασία των συζητήσεων σαράντα περίπου εργαζόμενοι βγήκαν από το εργοστάσιο, σημειώθηκαν κάποιες λεκτικές παρεξηγήσεις από απερισκεψία και από τις δύο πλευρές. Λόγω της παρορμητικής συναισθηματικής κατάστασης μερικών από τους εργαζόμενους, σύγκρουση ακολούθησε μεταξύ κάποιων υπαλλήλων και των εκπροσώπων από την ένωση. Το περιστατικό έχει αφήσει μια αρνητική εντύπωση στους εργαζόμενους. Ένα μέρος αυτών των εργαζομένων, αφού έλαβε το μήνυμα του συμβάντος, φαίνεται να παρερμήνευσε τις δράσεις της Ένωσης, στο ότι στηρίζει την διοίκηση. Το χθεσινό περιστατικό ήταν εξ ολοκλήρου ένα σοκ για εμάς. Αν κάποιοι αισθάνονται ότι μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν στο χθεσινό συμβάν ήταν λίγο δύσκολο να τις αποδεχθούν, ζητάμε συγγνώμη. Η συμπεριφορά της προαναφερθείσας ομάδας των σαράντα εργαζομένων καταστρέφει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Επιπλέον, μια τέτοια συμπεριφορά βλάπτει την παραγωγή στο εργοστάσιο. Το γεγονός ότι η Ένωση ήρθε και προειδοποίησε τους εργαζόμενους αυτούς είναι απολύτως προς το συμφέρον της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Αυτή είναι η ευθύνη της Ένωσης! Δεν θα ήταν σοφό για τους εργαζόμενους να συμπεριφέρονται με τρόπους που αντιβαίνουν στα συμφέροντα των ίδιων και των άλλων λόγω της παρορμητικής συμπεριφοράς τους. Μερικοί εργαζόμενοι ανησυχούν ότι οι αντιπρόσωποι που είναι πρόθυμοι να βγουν μπροστά και να αρχίσουν συνομιλίες με τη διοίκηση αργότερα θα δεχτούν τα αντίποινα της διοίκησης. Αυτή είναι μια μεγάλη παρανόηση.»

Η επιστολή συνέχιζε κατηγορώντας τους εργαζόμενους για την άρνηση να αποδεχθούν την προσφορά που η διοίκηση είχε κάνει. Σε μια τελική προσπάθεια να μετριάσει το κακό, έκλεισε λέγοντας, «Παρακαλώ εμπιστευθείτε την ένωση. Εμπιστευθείτε κάθε επίπεδο του Κόμματος και της κυβέρνησης. Θα αποδώσουμε δικαιοσύνη.«

Όπως ήταν αναμενόμενο, η επιστολή των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών της Shishan και του Nanhai δεν ήταν ικανοποιητική για τους απεργούς. Όπως ένας απεργός εργάτης το έθεσε, «η απολογητική επιστολή τους δεν ήταν απολογία ούτε στο ελάχιστο, γιαυτό είμαστε εξοργισμένοι». Μια ανοιχτή επιστολή από τους εκπροσώπους των εργαζομένων, που εμφανίστηκε δύο ημέρες μετά την απολογητική επιστολή της ένωσης ήταν επιθετική: «Η Ένωση πρέπει να προστατεύει τα συλλογικά δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων και να οδηγήσει τους εργαζόμενους στην απεργία. Αλλά μέχρι τώρα, απλά λένε δικαιολογίες για τη βία των ανθρώπων της ένωσης εναντίον απεργών εργατών, και εμείς είμαστε ενάντια σε αυτή την Ένωση. «

Επιπλέον, η επιστολή συνέχισε εκφράζοντας την «ακραία οργή​​» στη δήλωση της ένωσης ότι ήταν το «σκληρό έργο της ένωσης που είχε προκαλέσει την διοίκηση να αυξήσει την προσφορά της, τις μισθολογικές αυξήσεις κτλ» και, υποστήριξαν αντίθετα ότι μάλλον αυτά ήταν «κερδισμένα με το αίμα και τον ιδρώτα των απεργών που αντιμετωπίζουν ακραία πίεση.»οι σχέσεις μεταξύ των απεργών και της Ένωσης δεν θα μπορούσαν να είναι χειρότερες, και σίγουρα αυτό οδήγησε στην αύξηση της έντασης του δράμα που εκτυλίσσονταν.

Η ετυμηγορία

Οι τακτικές της Ένωσης δεν κατάφεραν να σπάσουν τους εργάτες και να λύσουν το αδιέξοδο, παρόλα αυτά τα υψηλότερα επίπεδα από το συνδικάτο και το Κόμμα ήταν πολύ πιο φιλικά προς τους απεργούς. «Άκουσα από την ηγεσία του GZFTU ότι ο Γραμματέας του κόμματος της περιοχή Wang Yang στήριξε την απεργία και τα αιτήματα των μισθών των εργαζομένων και ακόμη ότι ίσως υπήρχε υποστήριξη στην κεντρική κυβέρνηση.» είπε ένας εργάτης. Το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας δεν είχε εκδώσει απαγόρευση αναφοράς για τα τηλεοπτικά δίκτυα στους απεργούς μέχρι τις 29 Μαϊου, σχεδόν δύο εβδομάδες από την έναρξη της αντιπαράθεσης, σημείο στο οποίο το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί και σε άλλα εργοστάσια. Αλλά αυτό ήταν μια ένδειξη ότι η κεντρική κυβέρνηση ήταν διατεθειμένη να επιτρέψει περισσότερη πίεση στη διοίκηση, καθώς είναι σπάνιο για την τηλεοπτική κάλυψη των απεργιών να συνεχίζουν για τόσο πολύ καιρό. Ο αναπληρωτής πρόεδρος της GDFTU, Kong Xianghong, πήρε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις και υποστήριξε τα αιτήματα των μισθών. Ιδιαίτερα μετά την αντιπαράθεση μεταξύ της Ένωσης και των εργαζομένων, οι αρχές σε επαρχιακό επίπεδο ήταν πρόθυμες για την επίλυση της σύγκρουσης στα γρήγορα.

Για να βρουν μια ομαλή επίλυση, οι διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες που είχαν εμπλακεί στην απεργία απαίτησαν ότι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να επιλέξουν αντιπροσώπους. Αν είχαν επιλεγεί βιαστικά κάποιοι για τον πρώτο γύρο των συνομιλιών, οι απεργοί είχαν τώρα γίνει απρόθυμοι να επιλέξουν εκπροσώπους, ιδιαίτερα αφού τα δύο άτομα που ξεκίνησαν την απεργία απολύθηκαν. Αυτή η απροθυμία να διαπραγματευτούν ήταν απαράδεκτη για το κράτος, και έφερε τον αντιπρόσωπο του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου Zeng Qinghong να μιλήσει με τους εργαζόμενους. Με μια ήρεμη και πατερναλιστική πειθώ, αργά την 1η Ιουνίου,ο Zeng έπεισε τους απεργούς να επιλέξουν τους εκπροσώπους και να αρχίσουν υπό όρους επανεκκίνηση της παραγωγής.

Σε ανοιχτή επιστολή τους, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων είχαν πει ότι αν η διοίκηση δεν ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους εντός τριών ημερών, η απεργία θα συνεχιστεί. Επιπλέον, η επιστολή δήλωνε ότι «οι εκπρόσωποι στις διαπραγματεύσεις δεν θα δεχθούν τίποτα λιγότερο από τις ανωτέρω αναφερόμενες απαιτήσεις, χωρίς την έγκριση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων.» Τέλος, οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν την Τρίτη.

Στις 4 Ιουνίου, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων συναντήθηκαν με τον Chang Kai, έναν γνωστό ακαδημαϊκό σε θέματα εργασίας από το Πεκίνο, ο οποίος υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος τους. Οι διαπραγματεύσεις πήγαν ως αργά τη νύχτα, και τελικά μια συμφωνία επετεύχθη.

Οι τακτικοί εργαζόμενοι θα λάμβαναν μισθολογικές αυξήσεις των 500 γουάν περίπου, με τις μηνιαίες αποδοχές τους πάνω από 2.000 γουάν. Οι δόκιμοι υπάλληλοί που λάμβαναν πενιχρούς μισθούς είδαν το μισθό τους να αυξάνεται κατά 70 τοις εκατό, σε πάνω από 600 γουάν. Τέτοιες μεγάλες αυξήσεις των μισθών λόγω απεργίας ήταν άνευ προηγουμένου στην Κίνα και μπορεί να αφήσουν μια σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες που έρχονται.

 

Advertisements

Συζήτηση

One thought on “Για τις εργατικές εξεγέρσεις την Κίνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: