//
you're reading...
Αναλύσεις

Με αφορμή τα γεγονότα στη Ν.Φιλαδέλφεια

aekΑν και γενικά αυτό το καιρό είμαστε ιδιαίτερα απασχολημένοι, νομίζω τα γεγονότα της Ν. Φιλαδέλφειας είναι γεγονότα που αξίζουν τη προσοχή για λίγες γραμμές, και για ακόμα περισσότερη παρουσία στο δρόμο. Με τα γεγονότα της Ν. Φιλαδέλφειας ανοίγει πάλι ένα πολύ παλιό ζήτημα που έχει ταλανίσει χιλιάδες φορές το ελληνικό κίνημα και κυρίως τον αναρχικό χώρο, ενώ αναδεικνύονται και οι πάγιες αδυναμίες της αριστεράς. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στους στενούς συντρόφους και φίλους μας από τη Ν. Φιλαδέλφεια που χτες μέσα σε όλο το χάος προσπάθησαν να κάνουν μια διαφορά.

Λίγα λόγια για το ζήτημα αρχικά: Στη Ν.Φιλαδέλφεια, μια περιοχή που βρίσκεται μεταξύ κέντρου και Βορείων προαστίων, υπάρχει το περιβόητο “άλσος”, μια μεγάλη έκταση πρασίνου, η οποία φτάνει περίπου μέχρι την ευρύτερη περιοχή του Περισσού. Αυτό το άλσος αποτελεί το μοναδικό, στην ευρύτερη περιοχή ανάλογου μεγέθους(είναι σαν μικρό δάσος) σε μια πόλη που δεν έχει και πολύ καλό όνομα για τους ελεύθερους χώρους της, και για την ποιότητα ζωής της μέσα στον αστικό ιστό. Εκεί λοιπόν θέλει η ηγεσία της “προσφυγικής”(έλεος) ομάδας της ΑΕΚ να χτίσει το νέο γήπεδο της.

Το ελληνικό κεφάλαιο της δεκαετίας του 80-90 στην Αθήνα.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο φυσικά, η ατμομηχανή του ελληνικού κεϋνσιανισμού, η “πολεοδομία” και η ανέγερση πολυκατοικιών σε κάθε τετραγωνικό χιλιοστό της πόλης, ανέθρεψε γενιές και γενιές εσωτερικής ζήτησης για το κεφάλαιο, εσωτερικά του ελληνικού σχηματισμού. Αυτή η ατμομηχανή δημιούργησε ένα πυκνό δίκτυο από πολυκατοικίες, δρόμους, κτήρια, αποθήκες κτλ, τα οποία για αρκετό καιρό, μέσο της πυκνότητας τους λειτουργούσαν ακριβώς όπως απαιτούσε η αξιοποίηση του κεφαλαίου: μείωνε τις αποστάσεις στην πόλη, μείωνε τα κόστη, αύξανε τη “γαιοπρόσοδο” μέσω τις ανέγερσης πολυόροφων διαμερισμάτων και ταυτόχρονα μειώνοντας τα τετραγωνικά στα διαμερίσματα για να χωρέσουν όλο και περισσότεροι, έριχνε το κόστος διαμονής, και ακόμα και αν το κόστος διαμονής ανέβαινε από ένα σημείο και μετά, δεν ανέβαινε με το ρυθμό που έτρεχε ο ελληνικός κεϋνσιανισμός, περιθώρια κερδοφορίας υπήρχαν, συσσωρεύονταν περισσότερο κεφάλαιο, επενδύονταν σε έργα όπως μετρό κτλ, τα οποία εμβάθυναν την παραπάνω κατάσταση, της συσσώρευσης. Και όλα αυτά φυσικά με το απαραίτητο “λάδι” σε πολιτικούς και ενδιάμεσους, τα οποία αν και ήταν μικροσκοπικά ποσά σε σε σχέση με τα ποσά που διακινούσε τότε η καπιταλιστική συσσώρευση, ήταν γιγαντιαία συγκριτικά με το μέσο επίπεδο ζωής(κάτι που μας άφησε την καταραμένη αντιμνημονιακή πολιτική,ενάντια στους πολιτικούς κτλ). Μετά ήρθε η κρίση, τα μαγαζιά έκλεισαν, οι δρόμοι ερήμωσαν από πολυάσχολους εργάτες και αυτοαπασχολούμενους “φορείς αξιοποίησης της αξίας” και γέμισαν με μαγαζία που τα “προϊόντα τους δεν μπορούν πλέον να πουληθούν στις αναγκαίες τιμές”, με αποκλεισμένους, μετανάστες,μικροεγκληματίες, φασίστες, κόσμο που διαδηλώνει και κυρίως κόσμο που για πρώτη φορά είπε ανοιχτά αυτό που ήξερε από καιρό και δεν έλεγε(και το έλεγαν μόνο κάτι καθηγητές πανεπιστημίου με μεγαλόπνοα σχέδια, που ονειρεύονταν gentrification[s]): ότι η πόλη τους, λόγω της “ευρωστίας του ελληνικού κεφαλαίου” μοιάζει πλέον με ένα μεγάλο σωρό από τσιμέντινα σκ*τά, και ότι δεν πρόκειται να χαρίσουν σπιθαμή από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους που είχαν μείνει στις πόλεις, στους -εναπομείναντες- μεγαλοεργολάβους για περαιτέρω “αξιοποίηση”, που τώρα σε καιρό κρίσης ανταγωνίζονται πιο πολύ από ποτέ. Δεν είναι τυχαίο, ότι με το που ήρθε η κρίση(και λίγο πριν, που φαινόταν) και σταμάτησαν αρκετοί να δελεάζονται από την “ανάπτυξη” εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τα κινήματα για τους ελεύθερους χώρους. Βέβαια αυτά τα κινήματα, με ευθύνη τότε και της αριστεράς και των αναρχικών δεν πήγαν παραπέρα κυρίως γιατί έμειναν στο επίπεδο των “πολιτών” και βρήκαν γρήγορα ταβάνι, η διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, ο αναπόφευκτος “ατομικός” δρόμος για πολλούς, τα παραμύθια του ΣΥΡΙΖΑ για πράσινες αναπτύξεις, η διαταξικότητα κτλ, όλα αυτά οδήγησαν αυτά τα κινήματα στα όρια τους, ως φετιχοποιημένες μορφές αντικαπιταλισμού. Κανένας όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αποτέλεσαν(και στο βαθμό που υπάρχουν ακόμα,μερικές φορές με πιό ταξικά χαρακτηριστικά) και αποτελούν αδιαμφισβήτητες μορφές αντίστασης στην “ανάπτυξη” που θέλει να περάσει από πάνω μας. Κάτι τέτοιοι τύποι ήταν-με τα στραβά και τα καλά τους- και οι τύποι της Στρούγκας στη Ν.Φιλαδέλφεια, και είπαν να μην χαρίσουν το άλσος τους στους μαλάκες.

Απέναντι τους είχαν τον Μελισανίδη, έναν σάπιο τύπο, εφοπλιστή που είπε να ξεπλύνει το χρήμα του στη μεγάλη μπίζνα της Ελλάδας: το ποδόσφαιρο. Και καθώς κάθε εφοπλιστής που σέβεται το εαυτό του έχει και έναν μικρό στρατό να τον προστατεύει, αυτό τον ρόλο τον αναλαμβάνουν -φυσικά- οι οπαδοί. Και όταν λέμε οι οπαδοί δεν λέμε αυτούς που” πούλησαν την ομάδα” για τον Μελισανίδη αλλά αντίθετα για αυτούς που “στηρίζουν” την ομάδα για τον Μελισανίδη-αυτοί είναι οι οπαδοί. Εδώ μπαίνουν πολλά ερωτήματα: τι σημαίνει “ομάδα”, να “είμαι σε ομάδα” να “είμαι οπαδός” τι είναι το “καλό της ομάδας” και τι είναι τελικά η έννοια αλλά και η πρακτική της “ομάδας” μέσα στον καπιταλισμό; Μπορώ να “είμαι σε ομάδα” και ταυτόχρονα να είμαι αλληλέγγυος ή και να συμμετέχω στους αγώνες; Και ποιοι αγώνες είναι αυτοί;

Ο οπαδισμός ως διαδικασία του κεφαλαίου.

Οι “ομάδες” επιτελούν έναν ιδιαίτερο ρόλο στην καπιταλιστική κοινωνία. Ως κεφάλαια, διακινούν τεράστια ποσά, απασχολούν πολύ κόσμο, και συσσωρεύουν κεφάλαιο μέσω πώλησης δικαιωμάτων, εισιτηρίων, έργων(όπως γήπεδα) τα οποία μετά μετακινούνται σε άλλους επενδυτικούς τομείς(sic). Ως σύνολο κοινωνικής πρακτικής, πέρα από το τι κάνει ο κάθε κεφαλαιοκράτης Μελισανίδης, οι ομάδες συμπυκνώνουν μια αίσθηση κοινότητας(στον απόλυτο καιρό της ατομικής διαμεσολάβησης) αλλά ελέγξιμης από το κεφάλαιο, στην οποία όπως είναι γνωστό πάει και εκτονώνεται ο προλετάριος, και βρίσκει εκεί ένα φαντασιακό εχθρό για την μιζέρια του. Αυτή η κοινότητα δημιουργεί και δημιουργείται ως “κενή” μορφή, ως ένα σύνολο κοινωνικών αναπαραστάσεων και ετεροκαθορισμών, που έρχεται να τις γεμίσει το κεφάλαιο σαν αναφορά του ίδιου του εαυτού: αυτές οι συλλογικές αναπαραστάσεις όχι μόνο συγκροτούνται από το κεφάλαιο, η αίσθηση του μεγαλείου και της κοινότητας όταν είμαστε όλοι μαζί στο) γήπεδο και βιώνουμε τη “νίκη” ή την “ήττα” όταν δημιουργούνται στιγμές συλλογικής εμπειρίας μέσα σε χώρους ειδικά κατασκευασμένους από το κεφάλαιο για την “εμπειρία” και το “θέαμα” ως σκοπό(αυτοί εκεί παίζουν για εμάς και εμείς είμαστε εδώ γιαυτούς) αλλά αναπαράγουν το κεφάλαιο, και αποτελούν αναγκαία ιδεολογική και υλική του προϋπόθεση, αποτελούν δηλαδή έκφραση του κεφαλαίου και της εμπορευματικές μορφής, αναδύονται από αυτή, και με τη σειρά τους την αναπαράγουν: όλοι αυτοί κόβουν εισιτήρια, νοικιάζουν πούλμαν, ανεβάζουν την αξία στα τηλεοπτικά δικαιώματα, παίζουν ξύλο μεταξύ τους ενώ το κεφάλαιο τους κόβει μισθούς και συντάξεις κτλ. Αυτός είναι ο κύκλος του κεφαλαίου στα γήπεδα, και αυτό σημαίνει να είσαι οπαδός. Δεν υπάρχει “καλό της ομάδας” που να μην περνάει μέσα από την “ομάδα” σαν κεφαλαιακό σχηματισμό, δεν υπάρχει “θέλω να βλέπω μπάλα στο γήπεδο, μαζί με άλλους 20.000 και να πηγαίνει η ομάδα καλά, αλλά όχι να ρίξω ξύλο σε αυτούς της Στρούγκας και της κάθε Στρούγκας ή της άλλης ομάδας, όταν εμποδίζουν το γήπεδο: όλα τα παραπάνω ως μορφές κεφαλαίου αλληλοπαράγονται ως αναγκαίες τους αλληλοπροϋποθέσεις: όσοι λίγοι, όσο καλές προθέσεις και να έχουν και να προσπαθούν να βρουν μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτά, σύντομα θα δουν ότι δεν γίνεται και γρήγορα ή θα υποκύψουν ή θα φύγουν από τον οπαδικό χώρο: η ομάδα για να πάει καλά χρειάζεται επενδύσεις, και οι επενδύσεις δεν θέλουν αντίσταση,θέλουν εργασία, κομμένα άλση κτλ. Αυτό που έγινε στη Ν. Φιλαδέλφεια, όποιος ξέρει συντρόφους εκεί, ξέρει ότι ήταν αναμενόμενο και το ήξεραν όλοι. Επίσης αποτελεί ένα γερό σκαμπίλι σε όσους ήθελαν ή πίστευαν ότι οι χούλιγκανς τόσα χρόνια αποτελούσαν ταξικό υποκείμενο και πεδίο πολιτικής παρέμβασης ως αυτό που είναι-ως χούλιγκανς- μόνο και μόνο γιατί τις έπαιζαν με τους μπάτσους, και κυρίως όταν οι διάφορες συλλογικές αναπαραστάσεις και φαντασιακά του οπαδικού κόσμου-η προσφυγιά, κτλ- γίνονταν πεδίο σύνδεσης για κοινές “αντιφασιστικές δράσεις” καθώς οι χούλιγκανς μπορούν να προσφέρουν “μπράτσα” ως χούλιγκανς. Το θέμα είναι δηλαδή το κατά πόσο ο χούλιγκαν ως χούλιγκαν-και όχι η υπέρβαση του- θεωρείται κοντινό σε εμάς υποκείμενο στα πλαίσια του αντιφασισμού, ως στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη ΧΑ, βάσει μόνο και μόνο της πρακτικής της βίαιης αντιπαράθεσης και της εργαλειακής χρήσης του φαντασιακού του. Φάνηκε επίσης ότι το αντιφασιστικό πρόγραμμα, που λέει ότι ο Νο 1 κίνδυνος είναι η ΧΑ και πρέπει να λυθεί με μετωπικές λογικές είναι εντελώς λάθος: κάποιος μπορεί να δέρνει κάλλιστα τη ΧΑ και να κοπανάει και κόσμο της αριστεράς ή του Α/Α χώρου: ο καπιταλισμός είναι ένα σύνολο από διαχωρισμένες σφαίρες: τίποτα δεν αποκλείει το άλλο.

Η αντίφαση και η κρίση στο γήπεδο.

Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο όρος χούλιγκαν ή ο οπαδός ενώ είναι μια συγκεκριμένη κοινωνιολογική κατηγορία, αποτελεί-όπως πολλά πράγματα στην κοινωνιολογία- μια αφαίρεση, όπως και ο πολίτης, ο αντιφασίστας κτλ(τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία). Το γήπεδο είναι ο τρόπος διαχείρισης της νεολαίας και των αποκλεισμένων(και όχι μόνο) αλλά δεν παύει να είναι ταξικά ανομοιογενές, και τα υποκείμενα του να είναι-εσωτερικά-αντιφατικά. Οι καταστάσεις μέσα στα γήπεδα δεν είναι μόνο αναπαραγωγή της γηπεδικής σχέσης κεφάλαιο, αλλά και όξυνση της ως αντίφαση. Είναι ο χώρος της αποκλεισμένης νεολαίας, είναι χώρος βίας, είναι χώρος κοινότητας αλλά και κοινότητας που οι ταξικές αντιθέσεις γίνονται εμφανείς μεταξύ των οπαδών. Η αναδιάρθρωση που συντελείται γενικά στην κοινωνία, η πτώση μισθών, η αδυναμία πχ να πληρώσεις εισιτήριο, η αστυνομική βία, η τάση του “γηπεδικού κεφαλαίου” να καταστρέψει τον χώρο στον οποίο ζεις και αναπνέεις, και γενικά οι ευρύτερες αντιφάσεις που βιώνει ο οπαδός ως συγκεκριμένο υποκείμενο και εκτός γηπέδου(δεν ζει για πάντα μέσα στο γήπεδο, δεν είναι μόνο οπαδός, όποιος θεωρεί το γήπεδο ομοιογενή σχηματισμό με ενιαία a priori χαρακτηριστικά είναι άστοχος τουλάχιστον). Αυτό σημαίνει ότι το γήπεδο όχι απλά γίνεται φορέας έκφρασης και διάχυσης ιδεών που έχουν τη ρίζα τους στην ευρύτερη ταξική κοινωνία και τις αντιφάσεις της(πχ με εθνικιστικά ή αντιφασιστικά ή αντιμπατσικά πανό) αλλά και ότι τα άτομα συγκροτούνται ως αντιφάσεις σε κρίση και κουβαλούν αυτή τη κρίση και εκεί μέσα. Και καθώς το γήπεδο είναι ένας χώρος κεφαλαίου αλλά ποτέ δεν υπάρχει ατομικό κεφάλαιο που να υπάρχει σε ένα πλαίσιο “ατομικών συνθηκών” αλλά πάντα ο ευρύτερος καπιταλισμός ορίζει τις συνθήκες αξιοποίησης του, και το γήπεδο συνεπώς, είναι ένα κεφάλαιο που εντατικοποιείται και μετέχει και αυτό στην καπιταλιστική κρίση, την αναδιάρθρωση ρόλων, ταυτοτήτων και διαδικασιών (και εδώ δεν εννοούμε ότι οι παίκτες παίζουν πιο πολύ…Τζίμερε για σένα το λέω) και η κρίση τελικά στα υποκείμενα, περνά και τις δικές του πόρτες και ότι οι ανάγκες αξιοποίησης του, όπως και αν εκφράζονται είτε ιδεολογικά, είτε οικονομικά είτε και τα δύο, οδηγούν κάποιο κόσμο να “μην χωράει εκεί”. Εδώ δεν εννοούμε την διάχυση των ανατρεπτικών ιδεών μεταξύ των χούλιγκαν, αλλά τη δυνατότητα(και όχι μόνο αυτή, έχει γίνει αυτό και στη πράξη) του ξεπεράσματος της ταυτότητας και της πρακτικής του χούλιγκαν μέσα από τις ίδιες τις ταξικές αντιθέσεις. Οι ευρύτερες αντιφάσεις του υποκειμένου μέσα και έξω από το γήπεδο μπορεί να τον οδηγήσουν είτε στην ατομική λύση, στην πρόσδεση στο κεφάλαιο, να γίνει μπράβος(συνειδητά ή ασυνέιδητα) του γηπέδου του ή να γίνει φασίστας, ή και τα δύο, είτε να έρθει σε ρήξη με αυτό: Οι “γαύροι”, οι “ΑΕΚτζίδες” οι “ΠΑΟΚτζιδες” κτλ που έπαψαν να πηγαίνουν στα γήπεδα όταν είδαν ότι δεν γίνεται εκεί να υπάρξουν με όρους που τους αντιστοιχούν ταξικά, (καθώς το γήπεδο είναι μια συγκεκριμένη κεφαλαιακή διαδικασία όπως είπαμε) δεν είναι λίγοι. Αυτοί δεν είναι “δικοί μας χούλιγκανς ή προοδευτικοί οπαδοί” δεν είναι πια χούλιγκανς, είναι κάτι άλλο, αυτή η ταυτότητα ξεπεράστηκε από την διαδικασία της ίδια της αντίφασης.

Κατά τη γνώμη μας αυτός είναι ο τρόπος έκφρασης της αναδιάρθρωσης στο χώρο του γηπέδου, και δεν είναι ανεξάρτητος από την βασική αντίφαση που διαπερνά το σύνολο της καπιταλιστικής κοινωνίας στη παρούσα φάση. Αυτή είναι και η ταξική αντίφαση που πρέπει κατά τη γνώμη μας να οξύνουμε εμείς ως πολιτικά δρώντες, όχι για να κάνουμε ισοδισμό μεταξύ των οπαδών αλλά να ξεπεράσουμε την ταυτότητα και την πρακτική του οπαδισμού. Στην νέα Φιλαδέλφεια αυτό που έγινε ήταν η διάψευση πολλών αριστερών και αναρχικών μύθων. Αυτό το οποίο έγινε επίσης δείχνει ότι ο οπαδός ως οπαδός-ως άτομο που ορίζεται και ορίζει τον εαυτό του κατά κύρια βάση από την οπαδική και γηπεδική του δραστηριότητα- ακόμα και αν μισεί την ΧΑ γιατί η ΑΕΚ “είναι προσφυγική ομάδα” δεν είναι λιγότερο απέναντι μας ως φορέας του κεφαλαίου από τους “κανονικούς” φασίστες. Από την άλλη η συλλογική καταγγελία του γηπέδου ως χώρου άγονου και φασιστικού και αυτή είναι εξίσου άστοχη. Το γήπεδο είναι αντίφαση, ή την οξύνεις ή την αναπαράγεις ως επίλυση του εαυτού της. Το γήπεδο στη Ν. Φιλαδέλφεια πρέπει να σταματήσει πάση θυσία. Επίσης πάση θυσία πρέπει να σταματήσουν και οι λογικές εισοδισμού και και μετώπου με χούλιγκανς με αντιφασιστικό στόχο(και κυρίως αντί ΧΑ) γιατί μόνο αυταπάτες για συμμάχους δημιουργούν σε ένα κίνημα , οι οποίοι τελικά μας δέρνουν(έχω βρεθεί σε σκηνικό τέτοιο και είναι δυστυχώς πολύ θλιβερό). Επίσης πρέπει ο κόσμος της αριστεράς να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και να μην αντιστρέφει την δίκαιη μερικές φορές κριτική στην αναρχία για “φετιχισμό της βίας” σε φετιχισμό του “πασιφισμού” και του “τρώω μάπες για να μην δει έκτροπα ο κόσμος”. Το ξύλο δεν είναι σκοπός σίγουρα, αλλά εξίσου σίγουρα είναι χρήσιμο.

Επίλογος

Πέρα από το να προστατευτεί η Στρούγκα και να ματαιωθεί το γήπεδο, καθώς και να τσακιστούν πάση θυσία και όσο είναι πρακτικά δυνατόν αυτοί που επιτέθηκαν, о επόμενος στόχος, της συναναστροφής μας με κόσμο του γηπέδου αλλά και με τον οποιονδήποτε, είναι να οξύνονται οι ταξικές αντιθέσεις και να προβάλλεται η ταξική αντιπαράθεση, αναδεικνύοντας την ταξική αντίθεση που βιώνει το κάθε υποκείμενο, ως πιθανότητα του ξεπεράσματος του. Αυτό δεν είναι μια ιδεαλιστική πρόταση αλλά πρακτική: από τους χώρους εργασίας, τους χώρους εκπαίδευσης, τις προσωπικές κουβέντες και τέλος πάντων σε κάθε δίκτυο σχέσεων, το ζήτημα του γηπέδου είναι ένα ζήτημα που πρέπει να θίγεται, και να αποδομείται μέσα από την ταξική κριτική και την ταξική συλλογική εμπειρία. Μέχρι τώρα ή το ζήτημα αυτό δεν θίγεται ποτέ αν κάποιος από το περιβάλλον μας-το πολιτικό ή το προσωπικό- είναι οπαδός(έ πάει και στο γήπεδο σαν οπαδός τι να κάνουμε, καλό είναι να τον έχουμε από κοντά….) ή αφέθηκε εντελώς στον εισοδισμό και σε μια χυδαία χρησιμοθηρία. Τελικά με αυτούς τους ανθρώπους συναντιόμαστε μόνο εκτός των ιδιαίτερων σχέσεων μας ως αφαιρέσεις, συναντιόμαστε δηλαδή ως αναπαραγωγή των αφαιρέσεων μας (ναι όταν συναντιέσαι με τον άλλον γιατί είναι αντιφα χούλιγκαν που μισει την ΧΑ ή θα τα σπάσει μαζί σου κάπου απλά, τότε αναπαράγεις και την δική του αφαίρεση και τη δική σου)-πολίτες εναντίων οπαδών- ή πολίτες και οπαδοί στον αντιφασιστικό αγώνα. Αυτά όμως είναι φετιχοποιημένες κατηγορίες δεν αλλάζουν κάτι. Αντίθετα πρέπει μέσα στις ιδιαίτερες σχέσεις τους να παρέμβει κάποιος, και να αντικαταστήσει τις συλλογικές εμπειρίες του κεφαλαίου/γηπέδου με αυτές του ταξικού/αποφετιχοποιητικού(όσο είναι δυνατόν) αγώνα. Ούτε κλάματα, ούτε καταγγελίες ούτε εισοδισμοί

 

Advertisements

Συζήτηση

One thought on “Με αφορμή τα γεγονότα στη Ν.Φιλαδέλφεια

  1. ti les mori pipa? ela na to stamatiseis….fasistika einai afta pou grafeis, odigies kalou antifa klp…na mas peis k apo pou pairneis xartziliki…

    Posted by theo | Ιουλίου 4, 2014, 22:55

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: