//
you're reading...
Αναλύσεις

Smrt Nacionalizmu

Bf4EQxkCMAMf1Tn.png large

Κυβερνητικό κτήριο που καίγεται στη Βοσνία. Στη βάση του κτηρίου είναι γραμμένα τα συνθήματα «stop nationalism» και «smrt Nacionalismu»- θάνατος στον εθνικισμό

Αφαίρεση, αισθητισμός και δημοκρατία στον λόγο

Δεν θα μιλήσουμε για τα αίτια της εξέγερσης στην Βοσνία, ούτε για τις αντιφάσεις των αιτημάτων της, ούτε για το πως ο αγώνας τους εξελίσσεται. Είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο, και επίσης νομίζω ότι είναι και αρκετά ξεκάθαρη η στάση των βόσνιων εργατών, τουλάχιστον μέχρι στιγμής…

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι για την αγαπημένη στάση/σκέψη των ελλήνων δημοσιογράφων: Το «καταδικάζω τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται». Η γλώσσα είναι ένα εντυπωσιακό εργαλείο, το οποίο όμως δεν είναι «εργαλείο» αλλά είναι κοινωνική πρακτική. Η γλώσσα δεν είναι αθώα, και κυρίως των ΜΜΕ. Είναι μια γλώσσα φιλτραρισμένη μέσα από τις κοινωνικές πρακτικές και τους ταξικούς ανταγωνισμούς, είναι η ίδια κοινωνική πρακτική και ανταγωνισμός. Πως λοιπόν η γλώσσα μιλά για τη Βοσνία, κάνοντας «αντικειμενική ενημέρωση» και ουσιαστικά μιλά για «την βία απ’ ‘όπου και αν προέρχεται»;

Αυτό που εντυπωσιάζει σε όλες τις αναμεταδόσεις από τη Βοσνία είναι ο υπερτονισμός του ότι «ξύπνησαν μνήμες από τον πόλεμο της Βοσνίας». Πέρα από το πασιφανές και σχεδόν γελοίο ότι όσο βίαιη και να είναι μια πορεία δεν μοιάζει -είμαι σίγουρος για αυτό- με βομβαρδισμό, η παραπάνω εξίσωση κάνει αρκετά λογικά άλματα αλλά είναι ενδιαφέρουσα. Γιατί λοιπόν γίνεται αυτή εξίσωση; από τις ανακοινώσεις φορέων μέχρι τα ρεπορτάζ;

Η απάντηση είναι παραπάνω από προφανής. Η εξίσωση των πορειών ανέργων με τον πόλεμο, πέρα απ΄ την άμεση συκοφάντηση των πορειών αυτών καθ’ αυτών μέσω της σύγκρισης του με ένα απεχθές γεγονός, η ίδια η εξίσωση/σύγκριση σαν διαδικασία αισθητικοποιεί τόσο τον πόλεμο όσο και τις πορείες. Έτσι η φρικαλεότητα του πολέμου ή η σφοδρότητα μιας πορείας γίνονται ζητήματα του αφορούν «καμένα κτήρια, καμένες βιτρίνες, βρώμικους δρόμους κτλ, πράγματα που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τα βλέπουμε». Ένώ μπορεί σε αυτά τα ρεπορτάζ να γίνεται λόγος για κάποιες βαθύτερες αιτίες όπως πχ η ανεργία του 40%, το κέντρο βάρους της όλης ρητορικής πέφτει σε μια κενής περιεχομένου αισθητικολογίας, η οποία άρρητα-ή και ρητά μερικές φορές- επαναφέρει στην κουβέντα «απ’ το παράθυρο» το δημοκρατικό φάντασμα. Αυτό συμβαίνει καθώς τα ζητήματα της απεργίας ή του πολέμου, όταν εξισώνονται, κυριολεκτικά εξισώνονται μόνο ως αφαιρέσεις του ίδιου τους του εαυτού, ως σκιές των ιστορικών γεγονότων που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν. Σε μια τέτοια σύγκριση κάθε συζήτηση περί περιεχομένου ή αιτιότητας χάνεται, η αιθητικολογία παρουσιάζει τα πάντα ως εξισώσεις μορφών, κενών περιεχομένου και αφού είναι κενές περιεχομένου είναι και «ουδέτερες», δεν υπάρχει τίποτα δηλαδή που να τις «υπαγορεύει ως μορφές» έτσι και όχι αλλιώς. Συνεπώς μπορεί να κολλήσει άνετα εδώ μια λογική «γιατί να τα σπάνε ακόμα και αν έχουν τα δίκια τους, αυτό είναι άσχημο, η βια δεν είναι ωραία, θυμίζει πόλεμο, χάνουν το δίκιο τους έτσι, καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται»  Αν δεν μπορούν να κάνουν ότι κάνουν ειρηνικά μάλλον αυτοί φταίνε, και θα πρέπει να τους ηρεμήσουμε…με ότι και αν σημαίνει αυτό…

Έτσι ο δημοκρατικός λόγος εμφανίζεται ως υπεριστορική αφαίρεση, ως αμνησία και ως μνήμη ταυτόχρονα, ως αμνησία των περιεχομένων, των ιδιαίτερων συνθηκών και ταυτόχρονα ως μνήμη των μορφών, της εικόνας, εμφανίζεται ως υπεριστορικό μέτρο και ηθική πάνω στο οποίο μετριούνται όλες οι ιστορικές εποχές και τα γεγονότα, είναι έξω από τα γεγονότα, ενώ ακόμα και από τα σύγχρονα του γεγονότα, αγνοώντας έτσι το ευμετάβλητο του ίδιου του του εαυτού ως ιστορικά καθορισμένης μορφής των ανταγωνισμών. Οι δημοκράτες, και το κεφάλαιο νομίζουν ότι η ιστορία θα παγώσει εδώ…αλλά οι Βόσνιοι άνεργοι μάλλον δεν συμφωνούν.

Φυσικά τίποτα δεν είναι κενό περιεχομένου. Η «ουδετερότητα της δημοκρατίας, του ατόμου» δεν είναι κενή περιεχομένου αλλά είναι η φετιχοποιημένη κοινωνική κατασκευή της αξίας, η μορφή εμφάνισης της στο πεδίο των κοινωνικών σχέσεων. Συνεπώς όσο και αν μοιάζουν οι ιστορικές μορφές τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες, και δεν παράγουν το ίδιο ιστορικό διακύβευμα…Και αυτό συμβαίνει γιατί μπορεί το περιεχόμενο όλων των ανταγωνισμών στη τελική να είναι η αξία, αφού είναι ανταγωνισμοί ταξικοί, ανταγωνισμοί για την αξία, αλλά κάθε φορά διαπλέκονται με το «όλον» διαφορετικά, το μορφοποιούν-και μαζί και τον εαυτό τους- με διαφορετικό τρόπο.

Συνεπώς τα πράγματα δεν μοιάζουν καθόλου τελικά, εκτός και αν θέλουμε(θέλουνε κάποιοι) να τα βλέπουμε ως ίδια. Έτσι και αλλιώς οι Βόσνιοι είναι αρκετά ειλικρινείς, καθώς λένε: Smrt Nacionalizmu- θάνατος στον εθνικισμό. Δεν νομίζω να το έλεγαν και πολλοί αυτό στον πόλεμο της Βοσνίας. Μάλλον πολλοί δημοσιογράφοι βιάστηκαν να προσπεράσουν-κοιτώντας τα καμμένα παράθυρα του κυβερνητικού κτηρίου- τα συνθήματα που γράφονταν πάνω του….

 

Bf4L4yjCMAM2w6J

ostavke svi- «παραιτηθείτε όλοι» και απο κάτω smrt nacionalizmu- θάνατος στον εθνικισμό

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: