//
you're reading...
μεταφράσεις

Διαδηλώσεις, διδαχές και προτάσεις

κείμενο από την Ομοσπονδία αναρχικών Βουλγαρίας (ФАБ) για τα γεγονότα στη Βουλγαρία.

Μετάφραση a ruthless critique

Σύντροφοι από το εξωτερικό μας ζήτησαν να αναλύσουμε την κατάσταση στην Βουλγαρία. Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες περιγράφουμε γενικά την κατάσταση και τους παράγοντες που παίζουν ρόλο και ταυτόχρονα τη θέση τη δική μας ως αναρχικοί σε αυτό.

Εδώ και μερικούς μήνες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, συνήθως τις Κυριακές[1] για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Δεν υπάρχουν «εκπρόσωποι» δεν υπάρχουν «αιτήματα» είναι απλώς δυσαρεστημένοι και θέλουν μιά αλλαγή προς το καλύτερο. Παραίτηση  κυβέρνησης και νέες βουλευτικές εκλογές ανακοινώθηκαν για τις 12 Μαΐου.
Όλη αυτή η διαδικασία αναπόφευκτα επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες που καθορίζουν το πλαίσιο, και προσδιορίζουν τις πιθανές εξελίξεις της.

Ό,τι συμβαίνει (ή θα μπορούσε να συμβεί), στη Βουλγαρία, είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενο από «διεθνείς» παράγοντες, κυρίως, των παγκόσμιων κέντρων εξουσίας. Η χώρα μας φαίνεται να τραβάει το ενδιαφέρον κατά κύριο λόγο στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Ρωσίας και των χωρών που κυριαρχούν στην ΕΕ. Ενδεικτική από αυτή την άποψη είναι ότι κατά τις ώρες πριν από την παραίτησή του, ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε την πρεσβεία των ΗΠΑ και να μιλούσε με τον Πούτιν στο τηλέφωνο.
Όλα τα είδη της εξουσίας στη Βουλγαρία (επίσημη – νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, και της άτυπης – οικονομικής, των μέσων ενημέρωσης και του εγκλήματος) ασκούνται από τους ανθρώπους που σχετίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «ως υποστηρικτικές ομάδες του κόμματος» και των «αρχών». Αν και δεν είναι ένα « ενιαίο μέτωπο», οι διάφορες αυτές ομάδες μεταξύ τους έχουν πολλά κοινά συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένου της διατήρησης του status quo, που τους επιτρέπει να «ζήσουν σαν φυσιολογικοί άνθρωποι» μέσα σε άλλα 7 εκατ.

Μεταξύ των Βουλγάρων η ιδέα μιας εναλλακτικής προς το status quo περιορίζεται σε μια δικτατορία παρόμοια με αυτή που υπήρχε πριν από το 1989. Η εξουσία (σε διάφορες μορφές της) καταστέλλει με επιτυχία όλες τις προσπάθειες για να παρουσιαστεί ένα κοινωνικό-πολιτικό όραμα που δεν εμπίπτει στον έλεγχό της. Δεν είναι μόνο οι αναρχικοί απόντες από το «δημόσιο χώρο» αλλά ακόμη και το ζήτημα μιας διαφορετικής οργάνωσης της κοινωνίας από τη γνωστή αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Φυσικά, παίζουν ρόλο και πολλοί άλλοι παράγοντες που θα αναφερθούν αργότερα, όπως η ενίσχυση της «κοινωνίας των πολιτών«. Αλλά σε αυτό το στάδιο, τα αποτελέσματά τους φαίνεται να περιορίζονται σε σχέση με τους πιο σημαντικούς παράγοντες που αναφέρονται παραπάνω. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν ως μια πρωτοβουλία ατόμων(ή ομάδων) με φιλοδοξίες για να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αλλά με λίγη ελπίδα για υποστήριξη από τον πληθυσμό. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ομάδες που δημιουργήθηκαν υπό τη σκέπη διαφόρων μη κυβερνητικών οργανώσεων, ή εμφανώς μαφιόζικων οργανισμών και που συμμετέχουν στη διαμαρτυρία για διάφορες λαϊκιστικές αιτίες – το περιβάλλον, το εμπόριο και άλλα. [2]Στη Βουλγαρία, η λεγόμενη «κοινωνία των πολιτών» χρηματοδοτείται περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά από τις κυβερνήσεις και τις επιχειρήσεις, από την » Δύση» και, πιο σπάνια, από την «Ανατολή». Οι  λίγες πρωτοβουλίες «από τα κάτω» περιθωριοποιήθηκαν από απλά και μόνο οικονομικούς λόγους. Πολύ λίγες είναι οι ομάδες που δεν έχουν προφανείς δεσμούς με τις κυβερνήσεις, τις εταιρείες και τη Μαφία – ήταν το «Occupy Σόφια» και διάφορες διαμαρτυρίες κατά ορισμένων ιδιωτικοποιήσεων. Αλλά στην περίπτωση αυτή, δεν είναι σημαντικό ακριβώς ποιες ομάδες στέκονται πίσω από τις πρώτες διαμαρτυρίες, όταν εκπληκτικά πολλοί (ακόμα και για τους διοργανωτές) άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Λίγο αργότερα από αυτό, ο ρόλος των οργανωτών πέρασε σε επαγγελματίες.

Αρχικά, η κατάσταση φαινόταν σχεδόν επαναστατική. Αργότερα αποδείχθηκε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι «από τα κάτω» δεν είναι απελπισμένοι αρκετά για κάτι περισσότερο από κραυγές τύπου «δεν θέλω» και συμβουλές για προτεινόμενη αλλαγή. Σιγά-σιγά η σύνθεση των διαδηλωτών άλλαξε – το ποσοστό των ατόμων με δυσκολίες στην πληρωμή λογαριασμών υποχώρησαν προς όφελος του μεριδίου των δυσαρεστημένων με το πολιτικό κατεστημένο. Χωρίς να ισχυρίζομαι στατιστικά και αντιπροσωπευτικές πληροφορίες σχετικά με τους διαδηλωτές, οι περισσότεροι ήταν κυρίως μικροί ιδιοκτήτες, εργαζόμενοι που συνδέονται με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σχετικά καλά αμειβόμενα εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ηλικιωμένοι, φοιτητές. Στη συντριπτική πλειοψηφία δεν ήταν προλετάριοι της παραγωγής ή οι άνθρωποι από χαμηλότερο κοινωνικό επίπεδο, σε μόνιμη ανεργία. Καθώς οι διαμαρτυρίες συνεχίζονταν αυτοί χάθηκαν εντελώς από τον δρόμο.

Μαζί με τη σύνθεση των διαδηλωτών, αλλάζουν και οι απαιτήσεις τους. Οι αρχικές αιτήσεις που υποβάλλονται από τους διοργανωτές, ήταν για την παρέμβαση της κυβέρνησης για τη μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος και ανακηρύχθηκαν ανεπιθύμητοι οι εκπρόσωπου των πολιτικών κομμάτων. Σταδιακά η παρέμβαση των διαφόρων «οργανωτικών» παραγόντων οδήγησε σε αιτήματα για «εθνικοποίηση», «απέλαση των ξένων κεφαλαίων», «πολιτικό έλεγχο») [3]κλπ. Δημιουργήθηκαν όχι ένα αλλά δύο κόμματα και κινήματα διαδηλωτών.Οι διαμαρτυρίες στην πρωτεύουσα καπελώθηκαν από διάφορα εθνικιστικά κόμματα[4] και με τη βοήθεια ποινικών(μπράβων) ο «πραγματικός» ανταγωνισμός πέθανε. Λίγο μετά τις διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα (και ως εκ τούτου – και σε άλλες πόλεις), ο αριθμός των ανθρώπων που έβγαιναν να διαμαρτυρηθούν, μειώθηκε σε μερικές χιλιάδες ή και μερικές δεκάδες ανθρώπους.
Άμεσο αποτέλεσμα των διαμαρτυριών ήταν η παραίτηση της κυβέρνησης, που προφανώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Το πρόβλημα που οι άνθρωποι έξω στο δρόμο συνέχιζαν να αντιμετωπίζουν ως επιδεινούμενη κοινωνική κατάσταση δεν βρήκε καμία λύση πέρα ​​από την επίδειξη των «φιλεύσπλαχνων – φιλολαϊκών» πολιτικών. Έτσι, οι διαμαρτυρίες είχαν υποσκελισθεί πλήρως από τους υπερασπιστές του status quo, συμβάλλοντας παράλληλα στις μετατοπίσεις δύναμης μεταξύ τους. Μετά από 23 χρόνια «δημοκρατίας» οι Βούλγαροι ψηφοφόροι δεν μαθαίνουν να θέλουν τίποτα περισσότερο από ένα «τραπέζι διαπραγματεύσεων», «Εθνοσυνέλευση» και «πολιτικό έλεγχο.»

Ο πιο σοβαρός άμεσος παράγοντας για τις διαδηλώσεις ήταν οι ενέργειες των πολιτικών κύκλων, που στέκονται σε αντίθεση με την κυβέρνηση, αλλά ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας και του κατασταλτικού μηχανισμού στη χώρα. Τα κύρια μέσα με τα οποία οι ηγέτες των διαφόρων ομάδων προσπαθούν να επηρεάσουν τις μάζες των διαδηλωτών είναι τα ΜΜΕ. Ακόμα και για ανθρώπους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, η επιρροή των ΜΜΕ ήταν ζωτικής σημασίας στη διαμόρφωση στάσης απέναντί ​​τους. Κρίσιμης σημασίας ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών, έπαιξαν φασιστικές συμμορίες που ελέγχονται από την αστυνομία και κομματικές νεολαίες. Η ιδεολογική ανικανότητα των διαφόρων «διοργανωτών» ή «προσώπων», έληξε τελικά τις ελπίδες των ανθρώπων για την επίτευξη κάτι διαφορετικού από ένα άλλο τσίρκο των εκλογών.
Οι εκλογές στις 12 Μαΐου, θα επιλέξουν το σωστό κόμμα να «πάρει την εξουσία» . Φαίνεται ότι τα εθνικιστικά κόμματα θα έχουν ισχυρότερο μερίδιο από το συνηθισμένο, αλλά σοβαρές αλλαγές στο κοινοβούλιο δεν θα υπάρξουν. Παρά την αυξημένη στις εκλογές λαϊκιστική ρητορική, δεν μπορούμε να περιμένουμε σημαντική βελτίωση της κοινωνικής κατάστασης των ανθρώπων. Αλλά μετά βίας μπορούμε να περιμένουμε εκδήλωση δυσαρέσκειας τέτοιας έκτασης τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο χειμώνα. Εάν οι νέοι (ή για την ακρίβεια οι παλιοί) κυβερνώντες λάβουν  πιο «δραστικά» μέτρα όπως η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων, αύξηση των κοινωνικών δαπανών, καταστολή (νόμιμα ή παράνομα) διάφορων «εναλλακτικών» ομάδων μπορεί να είναι σε θέση να κατευνάσουν την απογοήτευση, για λίγα χρόνια. Αλλά οι παράγοντες που περιγράφονται στην αρχή, περιορίζουν τέτοιες ενέργειες, και δεν μπορούμε να περιμένουμε να υπάρχουν σοβαρές αλλαγές στο παγκόσμιο status quo.
Μπροστά μας όλο και πιο σοβαρά κοινωνικά προβλήματα κρύβονται κάτω από το πέπλο της άγνοιας
και της απάθειας. Μιά καλή εικόνα της απελπισίας και άγνοιας των ημερών είναι ότι βασιλιάδες μεταξύ των κοινών θνητών είναι όσοι αυτοπυρπολούνται.
Με δεδομένες τις πενιχρές δυνάμεις που έχουμε στη διάθεσή μας, θα πρέπει να οργανωθεί ή να επηρεάσει το νέο κίνημα διαμαρτυρίας, που θα μπορούσε να απειλήσει το status quo. Ο στόχος μας αυτή τη στιγμή μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια ισχυρή επαναστατική οργάνωση που έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει μια παρόμοια διαδικασία στο απώτερο μέλλον και να προωθήσει την ιδέα της κοινωνικής επανάστασης ως τη μόνη εναλλακτική λύση για το status quo. Και η μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να δημιουργηθεί η οργάνωση και να κάνει την προπαγάνδα αυτή είναι ένα σαφές πρόγραμμα για την καταστροφή των οργάνων της εξουσίας στις επόμενες δεκαετίες και η δημιουργία ανεξάρτητων δομών για την εξασφάλιση της ευημερίας των ανθρώπων. Σε αυτό το στάδιο, η κατασκευή ενός τέτοιου προγράμματος είναι το πιο δύσκολο, αλλά πιο σημαντικό καθήκον του αναρχικού κινήματος, όχι μόνο στη Βουλγαρία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Το αυθεντικό κείμενο εδώ

Σημείωμα της Μετάφρασης.

Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας σε μερικά σημεία και έχουν ως σκοπό να δείξουν το σημείο στο οποίο το κείμενο διασταυρώνεται με το δικό μας

[1] Αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό και δείχνει πολύ έντονα το χαρακτήρα που πήραν αυτές οι κινητοποιήσεις ως προς το ζήτημα της εργασίας και το επίπεδο συνάντησης τους με συνδικάτα, με ανέργους ή για το πώς αντιλαμβάνεται το κίνημα τη σχέση του με την εργασία ως ζήτημα.  Η επαφή με απεργούς στο όλο κίνημα ήταν ανεπιτυχής

[2]Οι ομάδες αυτές έχουν κάνει εδώ και αρκετά χρόνια την εμφάνιση τους, δεν δημιουργήθηκαν τώρα εν μέσω διαδηλώσεων. Είναι το λεγόμενο κίνημα της «κοινωνίας των πολιτών» στη Βουλγαρία

[3] πρόκειται για τα γνωστά αιτήματα περί Γερμανικών εταιριών κτλ, τα κόμματα που αναφέρονται στην συνέχεια είναι ανάλογες περιπτώσεις σαν τις συζητήσεις περί κόμματος αγανακτισμένων στην Ελλάδα

[4] ΑΤΑΚΑ, ΒΜΡΟ αλλά και το ΒΣΚ

Παρά τις διαφορετικές θεωρητικές αφετηρίες έχουμε με την Ομοσπονδία  και τις διαφορετικές διεξόδους που βλέπουμε, το κείμενο βάζει σωστά και απλά κάποια πράγματα που πρέπει να ειπωθούν για την κατάσταση στη Βουλγαρία, δεν θα μιλήσουμε για αυτά, θα αφήσουμε το κείμενο να μιλήσει. Παρόλα αυτά ως γενικό σχόλιο μπορούμε να πούμε ότι το κείμενο ως «παραδοσιακά» αναρχικό υπερτονίζει το ζήτημα των σχέσεων εξουσίας( Πούτιν, ΕΕ, κτλ) και δεν τα βλέπει σαν κινήσεις του κεφαλαίου. Έτσι κινδυνεύει να κάνει το ίδιο με όσους καταγγέλλει δηλαδή να μεταβάλλει το ζήτημα από ζήτημα καπιταλισμού σε ζήτημα πολιτικής διαχείρισης των υπαρχουσών σχέσεων παραγωγής(αμεσοδημοκρατία) ή ζήτημα εθνικής αυτοδιάθεσης, του στιλ, το βουλγαρικό προλεταριάτο δεν μπορεί να κουνηθεί γιατί έχουν πέσει πάνω του τα κοράκια από όλες τις πλευρές της γης. Η παραπάνω τάση του κειμένου φαίνεται και εκεί που ταυτίζει τον προλετάριο με τον φτωχό εργάτη, έτσι χάνει το γεγονός ότι το κεφάλαιο ανά καιρούς ενσωματώνει στην κυκλοφορία του το μεγαλύτερο μέρος των προλετάριων-των εξαρτημένων από την εργασία, ως μεσαία ή και καλά αμειβόμενα στρώματα .Αν διάφοροι ξένοι κεφαλαιούχοι εισέρχονται στη Βουλγαρία, δεν είναι γιατί θέλουν να την ελέγξουν άλλα γιατί πολύ απλά απουσιάζει μια μεγάλη και αρκετά ανταγωνιστική ομάδα ντόπιων μεγαλοκεφαλαιούχων που να μπορεί να το κάνει. Το κράτος απλά θέλει να αποκρατικοποιήσει και να ρευστοποιήσει εντελώς τις ταξικές σχέσεις, να τις κάνει πιο επισφαλείς, πιο ευέλικτες κτλ. Με δεδομένο ότι η Βουλγαρία παράγει κυρίως προϊόντα διατροφής και καθημερινής χρήσης, η αξία της εργασιακής δύναμης και το αποδεκτό επίπεδο ζωής, ο πραγματικός μισθός, είναι τόσο χαμηλά που πραγματικά όποιος επενδύσει στη Βουλγαρία και μετά εξάγει το προϊόν του απολαμβάνει ένα τεράστιο υπερκέρδος.

Από την άλλη η κίνηση της διεθνούς κρίσης οδηγεί ένα μέρος της όποιας Βουλγάρικης μεσαίας τάξης στα τάρταρα, ή μάλλον φοβάται ότι εκεί οδηγείται. Αν δει κάποιος φωτογραφίες αυτών των πορειών(γίνεται αναφορά και στο κείμενο αν και στα γρήγορα) θα δει συχνά καταγγελίες για «δικτατορία» ή για «διαφθορά». Χωρίς να υπονοούμε ότι αυτά δεν είναι υπαρκτά προβλήματα δεν είναι δικά μας προβλήματα, δεν θα έπρεπε να είναι. Το αίτημα για δημοκρατία είναι και πάντα ήταν το αίτημα για ελευθερία κινήσεων μέσα στον κόσμο των εμπορευμάτων, να μπορώ να δουλέψω, να επενδύσω,από εργάτης να αποταμιεύσω και να γίνω μικρο ιδιοκτήτης, ή να έχω έναν πάρα πολύ καλό μισθό που αντιστοιχεί σε πολλές αξίες χρήσης κτλ, και σαφώς όλες αυτές οι πιθανές κινήσεις να έχουν και νομική/πολιτική προβολή, να μπορώ να ψηφίζω όποιον έχει το «καλό πρόγραμμα» για την οικονομία, που αυτά τα όνειρα μακροπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα θα μου δώσει ευκαιρίες να τα εκπληρώσω κτλ, Είναι το αίτημα μιας μεσαίας τάξης ή μιας δυνάμει τέτοιας. Τα αιτήματα για περισσότερη δημοκρατία ή για έλλειμμα δημοκρατίας είναι διεκδικήσεις ενός μεσαίου στρώματος που δεν του επιτρέπεται να έχει το επίπεδο ζωής που είχε ή που θεωρεί ότι κόντευε να πιάσει πριν, να είναι μικρο ιδιοκτήτης, να ζει από 2-3 νοίκια, ή από τον πολύ καλό μισθό του που του παρέχει τη δυνατότητα «λεφτά έχει να κάνει ότι θέλει» που λέει και η γνωστή φρασεολογία. Το «κοινωνικά ορθό» από το «οικονομικά αναγκαίο» σε καιρό κρίσης απέχει πολύ και στα μεσαία στρώματα μεταφράζεται σαν έλλειμμα δημοκρατίας .Όταν το κράτος βίαια-«με το έτσι θέλω»- προσπαθεί να επαναδιαπραγματευτεί τις ταξικές οριοθετήσεις, τα δικαιώματα, τους μισθούς κτλ ώστε να κάνει ότι πρέπει να γίνει για να επανέλθει η αξία στον δρόμο της, το όνειρο αυτής της μεσαίας τάξης χάνεται, οι πόρτες όλες κλείνουν μπροστά της-έστω και αν υπήρχαν μόνο θεωρητικά-, και βλέπει τη πραγματικότητα μιας πιθανής προλεταριοποίησης, ή αυτοαπασχόλησης ή μείωσης του «πολύ καλού μισθού». Όπως είχαμε γράψει και εμείς έτσι και το κείμενο κάνει ξεκάθαρο ότι αυτές οι υπερβάσεις για τα ζητήματα αυτά δεν έγιναν, και γιατί δεν έγιναν, ποίοι το απέτρεψαν κτλ, όλοι βγήκαν στο δρόμο γκρινιάζοντας για την αδυναμία αναπαραγωγής τους στο επίπεδο που ήταν πριν. Ήταν αναμενόμενο ότι όλοι αυτοί δεν θα μπορούσαν να συμπορευθούν για πολύ στο δρόμο δεν είχαν τίποτα κοινό εκεί, δεν είχαν τίποτα κοινό από πριν,  συνυπήρχαν μέσα στις πορείες ως διαχωρισμένοι.

ΥΓ. το κείμενο είναι γραμμένο στις 30 Μαρτίου 2013 αρκετά πριν τις εκλογές στη Βουλγαρία και αρκετά πριν γραφτεί το δικό μας κείμενο το οποίο γράφτηκε χωρίς την γνώση τότε του παραπάνω κειμένου. Τώρα έχει ξεκινήσει νέος γύρος διαδηλώσεων μαζικών στη Βουλγαρία.

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: