//
you're reading...
Αναλύσεις

Λίγα δάκρυα για την ΕΡΤ

Λίγα δάκρυα για την ΕΡΤ

Η Ερτ έκλεισε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου λοιπόν και χιλιάδες ανθρώπων θα μείνουν χωρίς εργασία. Εδώ στον όμορφο βορρά η ερτ 3 έχει γίνει ένα κέντρο αγώνα. Ή για να ακριβολογούμε θα μπορούσε να γίνει. Μέχρι στιγμής έχει τα χαρακτηριστικά περισσότερο των αγανακτισμένων παρά τα χαρακτηριστικά ενόςριζοσπαστικού αγώνα. Είναι η αποθέωση της άμεσης δημοκρατίας. Όλοι μαζί ως αυτό που είμαστε, με σκοπό να αγωνιστούμε για να παραμείνουμε αυτό που ήμασταν. Δηλαδή η αντιπαράθεση μέχρι στιγμής είναι παλιές κοινωνικές σχέσεις και ρόλοι, κεϋνσιανικού καπιταλισμού vs καπιταλιστικοί ρόλοι εποχής αναδιάρθρωσης. Αυτό δεν μειώνει την ταξικότητα ίσως αυτού του αγώνα αλλά σίγουρα δεν τον κάνει επαναστατικό. Οι διεκδικήσεις αυτής της κίνησης έχουν έναν ορίζοντα, όλοι μέσα σε αυτόν τον αγώνα συμμετέχουν ως αυτό που ήταν πριν ή ως αυτό που θέλουν να παραμείνουν και αυτό φαίνεται από την κατεύθυνση των αιτημάτων.

α) Η υπεράσπιση της «δημόσιας ραδιοτηλεόρασης» Αυτή η δημόσια τηλεόραση υπάρχει ως δημόσια μόνο στα πλαίσια του ότι το δημόσιο με αυτό τον τρόπο πραγματώνεται από το κράτος. Το δημόσιο πραγματώνεται από το κράτος μόνο όσο το κράτος και ο νόμος είναι η αυτοεπέκταση των κοινωνικών καπιταλιστικών σχέσεων. Μόνο σε συνθήκες δηλαδή καπιταλισμού και αστικής δημοκρατίας. Συνεπώς έχουμε μια κρατική ραδιοτηλεόραση η οποία είναι δημόσια στο βαθμό που είναι δημόσιο και το δημοκρατικό κράτος στο όριο δηλαδή μιας μορφής που κατηγοριοποιεί τα υποκείμενα στις ταξικές τους οριοθετήσεις και στη συνέχεια αυτά τροφοδοτούν εκ νέου την μορφή. Έτσι αυτή η «δημόσια τηλεόραση» στην χειρότερη ήταν/είναι η φωνή της κάθε κυβέρνησης, στην καλύτερη ήταν μια δημοκρατική φωνή που τσουβάλιαζε και παρουσίαζε τους πάντες στα πλαίσια της δημοκρατικότητας, μιάς κατάστασης δηλαδή καθηλωτικής για κάθε ριζοσπαστικότητα.

β) εντός των απολυμένων δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική κριτική του ρόλου τους τόσα χρόνια και του τρόπου λειτουργίας τους ούτε έχει υπάρξει ρήξη μεταξύ των τεχνικών και των μεγαλοδημοσιογράφων οι οποίοι αντικειμενικά σε αυτή την κατάσταση έχουν διαφορετικά συμφέροντα καθώς αυτό που τους συγκροτεί ως υποκείμενα/εργαζόμενους και ορίζει και την ατζέντα των διεκδικήσεων τους είναι αναπόσπαστο από το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων που ονομάζουμε κράτος.

Όμως η συνάντηση όλων αυτών των ανθρώπων σε αυτού τους αγώνες σίγουρα κυοφορεί κάτι νέο. Ήδη η θέση στην οποία έχουν βρεθεί οι διάφοροι εργαζόμενοι της ΕΡΤ τους έφερε σε επαφή με ανθρώπους που κουβαλούν περιεχόμενα, μορφές και εμπειρίες τις οποίες πιο παλιά χαρακτήριζαν ως τρομοκρατικές  κτλ. Όμως αυτές οι συναντήσεις δεν θα γίνουν πραγματικές συναντήσεις μόνο αφού υπάρξουν οι παραπάνω ρήξεις. Άν δεν γίνουν όλα τα παραπάνω τότε η κατάσταση είναι στείρα και μετά το τέλος-το όποιο τέλος- δεν θα έχει μείνει τίποτα.

και γ) η παρουσία της αριστεράς δεν βοηθάει τα πράγματα. Η στάση της να μην προχωρήσει στην ρήξη μεταξύ των εργαζομένων, η εμμονή να υπερασπίζεται το «δημόσιο αγαθό»(?) και μάλιστα με επιχειρήματα του τύπου «ήταν πολύ ποιοτικό το πρόγραμμα της» και «την έκλεισαν γιατί ήταν αντικειμενική και έχουμε χούντα και μπλα μπλα μπλα» ενώ και η ίδια η αριστερά ξέρει ότι τίποτα από τα δύο δεν συνέβαινε αλλά και να συνέβαινε κάτι είναι αδιάφορο καθώς σε μια καπιταλιστική κοινωνία εκκρεμεί τόσο ο ορισμός της ποιότητας και κυρίως ο ορισμός της αντικειμενικότητας. Έτσι η αριστερά καταλήγει να υπερασπίζεται χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα το σύνολο της σαπίλας και του κράτους. Επίσης η υπερπληθώρα σημαιών και πανό με τους εργαζόμενους να λένε απλά «πλήθος κόσμου υποστηρίζει την ΕΡΤ» δεν βοηθάει ιδιαίτερα καθώς φαίνεται εξόφθαλμα ότι δεν είναι απλός κόσμος  και ενεργοποιεί τα αντικομματικά και αντιπολιτικά αντανακλαστικά ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας το οποίο ίσως να σκεφτόταν να κατέβει στο δρόμο.

Τέλος στο δελτίο ειδήσεων, σε επίπεδο εικόνας και λόγου θα πρέπει να σπάσει η κανονικότητα, η σοβαροφάνεια, το κύρος και το στήσιμο με τους όρους που το όριζε το θέαμα τόσα χρόνια. Όλο αυτό το πακέτο-ως επικοινωνιακή διαδικασία- θα πρέπει να πάψει να επιβάλλεται και θα πρέπει να δείξει ξανά ανθρώπινο. Δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν αν μην έχει γίνει τίποτα(του τύπου: η ΕΡΤ εκπέμπει ακόμα, είμαστε ακόμα εδώ αντικειμενικοί, δεν μας έριξαν, όλα είναι εντάξει κτλ) αλλά σαν να έχουν αλλάξει πολλά. Η κανονικότητα πρέπει να σπάσει και σε επίπεδο «λόγου».

Ποιό είναι το διακύβευμα της ΈΡΤ λοιπόν; Αρχικά είναι ένα σημείο πύκνωσης και ως τέτοιο δίνει ευκαιρίες για συναντήσεις και υπερβάσεις. Και η υπέρβαση θα είναι αν καταφέρουμε έστω και για λίγο α υπερβούμε τους προηγούμενους ρόλους μας, να συνθέσουμε νέους συλλογικούς που ίσως τροφοδοτήσουν κάτι νέο και επίσης να απαντούν στο βασικό ζήτημα: δεν γίνεται, δεν επιτρέπουμε στο κράτος να παρεμβαίνει με τόσο ρητό τρόπο. Στόχος είναι η δημιουργία μιας συλλογικής διαδικασίας που να αποτρέψει την δημιουργία ενός νομικού και κυρίως κινηματικού προηγούμενου που να λέει ότι το κράτος μπορεί να απολύσει ή να κάνει το οτιδήποτε με τόσο άμεσο τρόπο.

Η Ερτ συνεπώς δεν αξίζει υπεράσπισης για αυτό που ήταν πριν κλείσει, αλλά για τον τρόπο που έκλεισε και για τις δυνατότητες που ανοίγει ως διαδικασία.

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: